Een dag als geen ander voor wellicht een heleboel mensen, maar niet voor mij. Deze dag staat in het teken van een rentree na twee jaar afwezigheid in het recreatief meedoen aan hardloop wedstrijdjes. Het was begin december 2008. Een blessure aan de knie druk de looppret. Nu,  ruim twee jaar later, pak ik voor het eerst mijn hardlooptasje in. Natuurlijk hebben we niet stilgezeten de afgelopen twee jaar want racefietsen en moutainbiken gaf geen klachten, maar toch.

Ik stap op het fietsje richting start aan de andere kant van Veenendaal. Een ritje van 15 minuten,  na 5 minuten denk je nog even terug aan die periode van twee jaar. Er is een hoop gebeurd. Leuk huisje gebouwd aan de rand van het bos, ons 2^e kindje geboren, allemaal gezond, iedereen goed in zijn vel en dan dit als slagroom op de taart, we kunnen weer lopen. Rare 15 minuten waren dat, traantjes van geluk over de wangen. Een wedstrijdje van niks, maar wat lekker weer zeg.

Aan de start van de ‘snertloop’ staan een 60 tal lopers schat ik in, de meeste voor de 5 en 10 km. Ik ga voor de 15km, waarom ook niet. Nog even nemen de gedachtes me mee, maar het startschot maakt letterlijk een einde aan die periode. Weg zijn we, drie rondes van 5 km. In rondje 1 voel ik me 20tig.  Met veel enthousiasme ga ik er vol tegenaan, ik wil 1 uur en 15 min lopen. In rondje 2 voel ik me al een beetje een 30tig-er want de eerste ronde was iets te snel zag ik op de klok. Bij ronde 3 zitten we gewoon weer op het gevoel van een 40plus-er. Naast me en voor me roggelen en hoesten een aantal lopers, dat heb ik dan weer niet gemist de afgelopen twee jaar. De laatste kilometer, de gedachten komen weer terug van op de fiets, zeker als mijn kindjes aan de finish staan met allebei een roos in de hand en Juliette, ik houdt het niet meer droog. Met de kindjes aan de hand loop ik over de finish. Wat een weelde zeg.

En dan blijken we ook nog eens eerste te zijn, categorie mannen van 43 die op 28 april geboren zijn, in een tijd van 1.13.30. Het smaakt naar meer.

Groet Machiel