De Girl Power was een beetje uitgewerkt helaas… Martine haakte af i.v.m. studie en Els had zich nogal uitgeleefd in de tuin en daarbij een blessure opgelopen! Twee powergirls bleven over en gingen vol goede moed, maar wel met enige zorgen (om elkaar) richting Amsterdam…
De een met een pijntje in de heup, de ander met een blauw oog (dank zij een tak die in haar oog stak…) en een wond die niet wil helen op een scheenbeen… Maar we hadden een goed gevoel over onze voorbereiding, met dank aan Henny die een prima schema in elkaar had gezet, en aan Bert, Guus en Willem, die ons ook met veel tips en aanmoedigingen op het goede spoor hielden.

Op het plaats delict aangekomen kwamen wij al heel snel Guus tegen, die ons bescheiden vroeg of hij met ons mee mocht lopen, hij had het nummer van Els gekregen. Hij zou ons niet tot last zijn en we moest het ècht zeggen als we het niet wilden, of als we genoeg van hem hadden en geen behoefte aan een man in de girlpower, en als we…… JA GUUS, het is OKEE we hebben nu 3 keer gezegd dat we het hartstikke leuk vinden als je bij ons blijft, EN NU MOET JE STOPPEN MET ONS TE VRAGEN ANDERS WORD JE IRRITANT!!! En als je dat tijdens de wedstrijd ook doet dan kun je alsnog vertrekken!!!!! Zo.

Niet meer gehoord verder ;-)

Zo gingen we gedrieën op weg naar het Olympisch stadion, waar Diana en de kids ook kwamen. We konden prachtig de aankomst van de hele marathon zien, wat heel indrukwekkend was. Na de aankomst van Arjan, ultra- en soulmate van Guus, in een prachtige PR van 1.45…. gingen we naar ons startvak.
We konden prima inlopen en hadden er echt zin in, kom maar op met dat startsignaal!
Het gekke was, we hebben het startsignaal helemaal niet gehoord! Niet zo raar als je pas na een minuut of 6 door de start heen wandelt!
En dus begonnen we een beetje verbaasd maar ook blij aan onze eerste halve samen!
Veel toeschouwers, eerst zagen we Gerard Hof en daarna een andere bekende van ons: op zijn “Holleeder” scooter stond hij daar lekker zo van: laat ik eens gezellig naar wat amateurs gaan kijken…Dus ik riep: “Hé Ruud (Gullit!), wat leuk dat je er ook bent”!!!! En hij keek en lachte! Verder geen tijd voor een handtekening, dus maar door gerend.

Caroline is iets beter in voorzichtig beginnen dan ik, en is wat dat betreft veel verstandiger aangezien ik al heb ervaren dat mijn snelle starts aan het eind niet zo goed uitpakken, dus ik bleef precies naast haar lopen. De bedoeling was samen uit samen thuis, ook om het wat gemakkelijker voor Guus te maken, die anders een dilemma zou krijgen, wat ik hem ook niet aan wilde doen.
Het weer was wat minder zonnig dan verwacht, maar het was wel een zacht herfstweertje en nauwelijks wind. Prima om te lopen dus. Bij ongeveer 9 km. stonden er supporters voor ons klaar, Caroliens zus en kids. Altijd prettig, zeker in de ietwat saaie industriewijk waar we liepen. Ik ben overigens niet erg goed thuis in Amsterdam dus vraag me niet waar we allemaal gelopen hebben. Af en toe een djembé groep of een uit de boxen schallende Guus Meeuwis heb ik beter onthouden en gaven me kippenvel en vleugels tegelijk! Ik had de neiging om op zulke momenten harder te gaan lopen en liep dan ineens bij Carolien en Guus vandaan! Gelukkig kwam ik op tijd bij m’n positieven, en hield een beetje in. Dus ik was nogal aan het rommelen met mijn tempo, vanaf de tweede helft. Carolien kon ook een beetje versnellen en we liepen toch wat in, ten opzichte van onze tijd op de helft (bijna 59 minuten).
Eindelijk kwam het Vondelpark in zicht, en dan denk je, we zijn er bijna! Nou, dat viel effe tegen want dat is me nog eens een groot park zeg! Kwam geen eind aan! Dan ga je alles voelen en ben je heel blij met Guus die ons aanmoedigt en zegt dat we geweldig zijn, dat we het kunnen, dat we moeten genieten en om ons heen kijken, soepel blijven lopen en blijven gaan! Hier heb je voor getraind, hier moet het gebeuren! Het hielp echt!
Toen het laatste stuk richting het Olympisch stadion. Ik struikelde bijna over een stoepje, maar ging goed, de vermoeidheid is duidelijk. Het stadion in, weer kippenvel. We zagen Diana, Daan en Bente die trouw zaten te wachten en voor ons juichten en joelden! Carolien op zoek naar haar vader, die ze niet zag, maar die later wel een foto bleek te hebben waar we gewoon alle drie op staan! Het laatste stukje naar de finish hadden we geoefend: hand in hand juichend ! Guus er achteraan! Wat een feest, we zijn trots en blij met een tijd, mooi onder de 2 uur, wat het doel was (1.56.24 allebei). Maar nog mooier: heel gebleven en nog in staat om blij te zijn! We hangen elkaar de medaille om de nek. YES WE CAN!!!!

Groetjes van Tineke en Carolien