• Naar de foto's van Marco >>
• Naar de foto's van Peter Verdult >>

Vrijdagavond 19.30 u. Anneke staat op de stoep, met een in mijn beleving heel bescheiden sporttas. Nee, neem dan mezelf. Het ziet eruit alsof ik 3 weken op vakantie ga naar een oord waar het weer uiterst onvoorspelbaar is: je moet op alles voorbereid zijn en dus neem je veel mee. Het enige wat er niet aan klopt is dat ik niet 3 weken ga maar twee dagen (en nachten)…
Daarna meldt Anja zich, ik begin me af te vragen of dat allemaal in de auto gaat. Dan Carolien, en dat wordt proppen geblazen…

Enfin, uurtje of acht, we rijden. Het is droog! Dat is al heel wat, ik herinner mij alleen maar autoritten naar trainingsweekenden waarbij het met bakken uit de hemel kwam.
Overigens kwam dat dan altijd weer goed en werden we toch meestal getrakteerd op mooi rustig herfstweer. Hopelijk dat dan niet het omgekeerde nu waarheid wordt….
Aangekomen in Eerbeek (dankzij de Tom Tom ging dat vlekkeloos) zit de stemming er al meteen goed in. Flink wat mensen zijn net toegekomen aan het dessert en daarna wordt er gedanst, als of ons niets te doen staat de komende dagen! Wie denkt zich toch te sparen wordt hardhandig mee de dansvloer opgesleurd en moet er aan geloven.

Sommige diehards blijven tot in de kleine uurtjes (zelfs tot na 03.00 u. heb ik me laten vertellen) zitten om te kaarten, te darten. Ook het voetbalspel is voor een aantal heel vermakelijk.
De volgende ochtend kom ik tot de conclusie dat het hier heerlijk slaapt. De andere dames hebben het wel koud gehad  maar een extra dekbed bood uitkomst.
Op een licht ontbijtje vertrekken we om 9.00 uur voor de eerste looptraining.

Het is lekker weer, droog, niet zonnig maar niet heel koud. Er wordt in drie groepen gelopen, waarbij groep 1 van Willem opvallend klein blijft. De mannen sparen zich wellicht voor de middag, c.q. de rest van het weekend, of proberen verstandig te blijven en naar het lijf te luisteren om verergering van beginnende of al bestaande blessures te voorkomen.
We lopen door boos en over de hei en het is er spectaculair mooi! Tegen half 11 zijn we weer terug en wordt er gedoucht, tafel gedekt en daarna gegeten. Het is een uitgebreide brunch, we kunnen ons met recht “ klem “ eten en dat is wel nodig ook, om de middag door te komen.
Voor we het weten is het tijd voor de mtb tocht, nadat de fietsenhuurders hun fiets hebben opgehaald wordt er snel vertrokken, in 3 groepen.

Voor mezelf sprekend (de middelste groep met Els): het is altijd weer een heel avontuur! Eerst even wennen, even moed verzamelen… Dan wordt het vanzelf een prachtige, mooie, spannende en zinderende tocht met veel afwisseling. Ik vind het goed te doen, ik geniet van de klimmetjes en afdalingen. We houden het droog en er is haast geen wind, maar opeens gaat het toch echt gebeuren: de voorspelde regen trekt over ons heen en is niet meer te stoppen. Het regenjasje dat ik op het stuur had vastgebonden biedt uitkomst maar uiteindelijk ben ik, en zijn we allemaal, drijfnat. Ja hoor, een hagelbui kan er ook nog wel bij. De hagelstenen gaan door mijn helm en smelten heel gemeen op mijn hoofd! Het kaart lezen gaat niet eenvoudig en brengt slechts verwarring… Daardoor fietsen we een heel stuk om en beklimmen daardoor ook nog de Posbank (verhard). Het ijs ligt nog in de berm als we boven komen. Inmiddels zijn de remblokjes van Huug zoek en is voorzichtigheid geboden. Geflankeerd door Aad die zich als zijn persoonlijke rem opwerpt, komt hij de Posbank af. Het is inmiddels flink afgekoeld en ook als je wel nog je remblokjes hebt, valt remmen niet mee, want de handen zijn steenkoud en gevoelloos!
Het blijft gieten tot ver na thuiskomst. De fietshuurders en Huug, Aad en ik komen over de verharde wegen thuis. Wij komen rond 16.30 aan, een aantal mensen van onze groep zijn iets eerder thuis omdat ze een tussendoorpad hebben genomen.
Henny ontdoet mij van helm en schoenen, aangezien mijn vingers in de remstand blijven staan…
Het duurt even voordat ik kan bedenken dat het echt supergaaf is geweest en de moeite waard.

Als ik weer “bij de mensen ben” is de voorbereiding voor de Spaanse maaltijd onder leiding van Bert D., Maria en Peter V. in volle gang. Krijg je het vanzelf warm van!
De Paella en Spaanse tapas en salades zijn voortreffelijk en zeer professioneel. Lex doet waar iedereen op rekent en draagt allerlei actuali- en rari-teiten voor. Het wordt een gezellige avond. Om 00.00 uur wordt het toch wel tijd voor het mandje al duurt het nog wel even voor we (op onze kamer) de slaap vatten.

De volgende ochtend maken we ons klaar voor de volgende looptraining. We vertrekken in de mist. De zon probeert het wel, maar verliest het toch. Wat is het ondanks het beperkte zicht mooi op de hei! We lopen veel onverharde stukjes en prijzen ons gelukkig, dit wil je niet missen!

Na terugkomst eten volgens de zelfde formule, daarna ligt er een opdracht op ons te wachten, die geen fysieke, maar wel herseninspanning vergt: We moeten van alle  kinderfoto’s uit de oude doos zeggen wie het is. Een hele uitdaging, het valt beslist niet mee! Sommigen zie je meteen, andere gezichten kun je echt niet thuisbrengen. En soms denk je dat je het weet (ahum) maar blijk je eigenwijs te zijn….

Daarna maken we ons op voor het laatste spel, waar het er hard aan toe gaat: Het bekende cijferspel wordt uitgevoerd in groepjes. Wie dacht dat hij/zij rustig aan kon doen heeft het mis: er wordt gestreden tot het laatste cijfer is bemachtigd.
Daarna opruimen, prijsuitreiking, paellakliekjes, schoonmaken, etenswaren verdelen, inpakken en wegwezen (wellicht in iets andere volgorde). Ik ben inmiddels glad vergeten wie het spel, inclusief de foto-opdracht gewonnen hebben, sorry…

Het was een geweldig weekend, dat mijn verwachtingen weer helemaal waarmaakte!
Henny, Vera, Bert en Willem, en ook Els reuze bedankt voor de puike organisatie!

Groetjes Tineke