De gedachte aan terugrijden naar Rijnsburg zet ik snel uit mijn hoofd. Immers, ik kom om lekker te draven! Het landschap van Meijendel is bedekt met een laag maagdelijk witte sneeuw. Het onderscheid tussen fietspad, schelpenpad, berm en paardenpad is niet meer zichtbaar. Wel voelbaar trouwens! Door de verstuiving zijn alle kuilen en oneffenheden opgevuld: oppassen voor de enkels dus. Gelukkig is de verse sneeuw niet glad. Je hebt voldoende grip maar je krijgt echt geen energie terug. Wat dat betreft is het net mul zand. Het blijft sneeuwen en dat zorgt helaas voor een beperkt zicht vanaf een duintop. Hoewel ik niemand zie, ben ik niet alleen: ik zie sporen van konijnen, vossen (of honden?) en hardlopers (of wandelaars). 

Bij de wassenaarse Slag zet ik koers richting het strand. Daar ontvouwt zich een surrealistisch beeld van een wit strand met als contrast de donkere olijfgroene zee met roomwitte schuimkoppen in de branding. Het is schijnbaar vloed, want de golven reiken tot aan de sneeuwdeken. Alleen een smalle strook met donkerbruin zand is zichtbaar. Inmiddels is de neerslag veranderd in hagel die met een stevige tegenwind in mijn gezicht blaast. Drie lagen kleding zijn normaal veel te warm maar vandaag geen overbodige luxe. Dan ineens trek ik de vergelijking met een wedstrijd die ik binnenkort ga lopen: de halve marathon van Egmond aan Zee! Zo kan het dus zijn! Een smal stuk hard strand, striemende ijskoude hagel tegen. Een lang recht stuk waarvan je het einde niet kan zien.

Ik zie een groepje mountainbikers door de mulle sneeuw ploegen. Zeker ook aan het trainen voor Egmond? Even later zie ik in de verte een schim van een hardloper die mij tegemoet loopt. Ik kan niet lang kijken door de hagel en buig mijn hoofd weer naar beneden. Als ik later weer opkijk is die hardloper verder weg dan ik had verwacht. Ik kijk nog eens goed...het blijkt een strandpaal. Ben ik dan echt de enige hardloper die zo gek is om in deze omstandigheden te gaan lopen? Even later kleurt de lucht lichter grijs en hier en daar lijkt er zelfs wat blauw zichtbaar. 

De neerslag stopt en ik voor me wordt het silhouet van Scheveningen zichtbaar. Een mooi moment om maar weer eens de duinen in te duiken. Als ik na een slingerpad een bordje Bezoekerscentrum Meijendel 1,0 km tegenkom ben ik teleurgesteld dat het er bijna opzit maar tegelijk vind ik het ook wel weer mooi geweest. Daarom geen extra lusje maar gewoon richting de parkeerplaats. 75 minuten na de start sta ik weer naast mijn auto die inmiddels weer helemaal ondergesneeuwd is (hij was toch blauw toen ik hem neerzette?). Voldaan glij ik weer naar huis. Gekkenwerk? Misschien...maar wel leuk. Dit is zo'n loopje dat je nog wel een tijdje bijblijft. Kom maar op met die halve van Egmond!

Groeten Joost Meesters